dl.parsbook.org/server3/uploads/narmafzar-riazi.zip
حالا اين را مقايسه کنيد با کتاب هاي درسي و حتي رسانه هاي ما - از هر جناح و طيف، مخالف وموافق - که از همان اول مدام در گوش بچه ها مي خوانند: «اي ايران،اي مرز پرگهر،سنگ کوهت در و گوهر است» و...
در دبستان هم، اولين درس ما
تاريخ است، نه براي عبرت، بلکه شرح «افتخارات گذشته»، اگر گربه جغرافيايي
را هم بگذارند جلوي بچه ها، باغرور مي گويند:
« بچه ها ببينيد! ايران
همه چيز دارد! ايران نفت دارد، گاز دارد، جنگل دارد، دريا دارد و...» نتيجه
اش مي شود احساس «داشتن» و «غناي کامل» وايجاد تلفيقي از تنبلي اجتماعي و
حتي طلب کاري که به اشتباه به آن مي گوييم «غرور ملي». با اين وصف، کودکان و
جوانان و مديران و نسل جديد ما بايد براي چه «چيزي» تلاش کنند؟ اين مي شود
که بچه هاي ما فکر و ذکرشان، مي شود دکترشدن، مهندس شدن و خلبان شدن، يعني
شغل هاي رويايي و به شدت مادي – که نفع و رفاه «شخص» در آن حرف اول و آخر
را مي زند، نه نياز کشور- مي دوني؟
به نقل از http://amm-i.blogfa.com
